ترکمن سسی - بهرام جرجانی - گاهی یک سخنرانی را نه با کلمات سخنران، بلکه با تعداد کسانی که حاضر نیستند پای حرفهایش بنشینند باید خواند. ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۶؛ مجمع عمومی سازمان ملل. بنیامین نتانیاهو پشت تریبون رفت؛ اما همزمان، دهها هیئت دیپلماتیک از سالن خارج شدند.
در فهرستی که از سوی طرف اسرائیلی منتشر شد، نام ۷۷ کشور در میان کشورهایی قرار گرفت که نمایندگانشان هنگام سخنرانی نتانیاهو در سالن حضور نداشتند؛ بخشی سالن را ترک کرده بودند و بخشی نیز در سالن حاضر نبودند. اصل خروج گسترده هیئتها نیز توسط رسانههای بینالمللی گزارش شد.
اما سیاست بینالملل گاهی با یک تصویر حرف میزند:
نتانیاهو پشت تریبون؛
و صندلیهایی که یکی پس از دیگری خالی میشدند.
این صحنه آنقدر معنادار بود که خود نتانیاهو هم نتوانست از کنار آن بگذرد.
او هیئتهایی را که سالن را ترک کرده بودند، «ترسوهای اخلاقی» خواند و حتی از کسانی که هنوز در سالن مانده بودند خواست اگر با او مخالفاند، آنها هم بیرون بروند.
اما اینجا یک صحنه متفاوت شکل گرفت؛ ایرلند.
ایرلندیها سالن را ترک نکردند.
وزیر خارجه ایرلند، هلن مکانتی، اعلام کرد که یک عضو هیئت ایرلندی در سالن میماند تا سخنان نتانیاهو را بشنود؛ حتی با وجود اینکه دولت ایرلند با اقدامات دولت اسرائیل بهشدت مخالف است. استدلال او روشن بود: اگر با طرف مقابل اختلاف داریم، باید بدانیم دقیقاً چه میگوید.
این شاید یکی از قابلتأملترین تصاویر این ماجرا باشد:
یک طرف میگوید: «بروید بیرون!»
طرف دیگر میگوید: «میمانیم و میشنویم.»
ایرلند ماندن را به معنای تأیید نتانیاهو تعریف نکرد؛
بلکه آن را بخشی از حضور دیپلماتیک و شنیدن مواضع طرف مقابل دانست.
و همینجاست که ماجرا از یک خروج اعتراضی ساده فراتر میرود.
دهها هیئت، با خروج خود اعتراض کردند.
ایرلند، با ماندن خود گفت:
مخالفت میکنیم؛ اما برای مخالفت کردن، از شنیدن دست نمیکشیم.
این تفاوت کوچکی نیست.
در دیپلماسی، گاهی خروج یک پیام است و ماندن هم یک پیام.
اما در هر دو حالت، دوربینها چیزی را ثبت کردند که دیگر نمیشد نادیده گرفت:
سالن، دیگر شبیه آغاز سخنرانی نبود.
البته نباید از این اتفاق نتیجه گرفت که همه کشورهای جهان علیه اسرائیل یا نتانیاهو موضع یکسانی گرفتهاند. آمریکا، آلمان و شماری از کشورهای دیگر در سالن ماندند و مواضع دولتها یکسان نبود.
اما نمیتوان تصویر مقابل را هم حذف کرد:
دهها هیئت خارج شدند؛
۷۷ کشور در فهرست منتشرشده قرار گرفتند؛
و نتانیاهو، منتقدانش را «ترسوهای اخلاقی» نامید.
در نهایت، شاید ماندگارترین تصویر این سخنرانی نه پرچم اسرائیل بود، نه تریبون سازمان ملل و نه حتی سخنان نتانیاهو.
تصویر، صندلیهای خالی بود.
و یک عدد:
۷۷
عددی که شاید دربارهاش اختلافنظر وجود داشته باشد که دقیقاً چند هیئت «خارج شدند» و چند هیئت «از ابتدا در سالن نبودند؛ اما نمیتوان انکار کرد که همین عدد، همراه با تصاویر خروج دهها هیئت، به یکی از خبرسازترین حاشیههای سخنرانی نتانیاهو تبدیل شد.**
گاهی در سیاست،
حرفها را باید شنید؛
اما صندلیها را هم باید شمرد.
بهرام جرجانی | کارشناس حقوق
- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بیاحترامی به اشخاص، قومیتها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزههای اسلامی منتشر نمیشود.
- نظرات بعد از ویرایش ارسال میشود.