ترکمن سسی - بهرام جرجانی - «میناب» دیگر فقط نامِ یک شهرِ دورافتاده در نقشه ایران نیست؛ حالا به «نماد» تبدیل شده است. نمادی از مظلومیتِ کودکانه، اما مهمتر از آن، نمادی از «قدرتِ جمعی» برای بازسازیِ امید.
روزگاری بود که اخبارِ ناگوار، تلخ و فراموش میشدند؛ اما اتفاقاتی مانندِ حمله به دبستانِ «شجره طیبه» و واکنشهایِ پس از آن، نشان میدهد که «وجدانِ جهانی» هنوز زنده است، فقط نیاز به جرقه دارد.
«۱۶۸+۱»: فراتر از یک عدد، یک «بیانیه»
وقتی میشنویم ۵۸ خبرنگار و مستندسازِ بینالمللی، پویش «۱۶۸+۱» را برای دادخواهیِ خونِ دانشآموزانِ میناب راهاندازی کردهاند، باید بدانیم که این فقط یک کمپینِ رسانهای نیست؛ این یک «بازتعریفِ مفهومِ جنگ» است. این یعنی در دنیایی که شاید رسانهها از خشونتِ عریان خسته شدهاند، «روایتِ مظلومیتِ کودکانه» هنوز هم میتواند «افکار عمومی» را تکان دهد. ۵۸ رسانه، یعنی ۵۸ پنجره به سویِ جهانی که باید بداند «مدرسه»، پناهگاهِ بچههاست، نه میدانِ نبرد. این پویش، یادآورِ تلخِ «آپارتایدِ آموزشی» در قرنِ بیست و یکم است؛ جایی که حتی حقِ «بودن» برایِ کودکان، به چالش کشیده میشود.
«تولد دوباره میناب»: وقتی «هنر» با «درمان» پیوند میخورد
اما شاید جسورانهترین و الهامبخشترین بخشِ این ماجرا، پویشِ «تولد دوباره میناب» باشد. در نقطهای که «مرگ» جولان داده، فعالانِ حوزه سلامت و دانشجویان، مسیرِ «زندگی» را انتخاب کردهاند. تبدیلِ هزینههایِ یک مراسمِ ساده به اعتبارِ خریدِ دستگاهِ «NICU» (بخشِ مراقبتهای ویژه نوزادان)، یک «هنرِ کنشگری» است. این یعنی ما از «سوگواری» عبور کردهایم و به «ساختن» رسیدهایم. این پیام را به جهان میفرستد که حتی در دلِ ویرانی، میتوان «بذرِ حیات» کاشت. این «پاسخِ عملی» به خشونت است؛ پاسخی که با «جان بخشیدن»، جلویِ «جان گرفتن» را میگیرد.
مسئولیتِ «رسانه» در حفظِ «امید»
نکته کلیدی در این میان، نقشِ رسانههاست. پویش «نه به بمبارانِ مدارس» تا ۱۸ خرداد مهلت دارد؛ اما آیا توجهِ رسانهای ما هم تا آن روز ادامه خواهد داشت؟ آیا ما به عنوانِ ستوننویسان و روزنامهنگاران، میتوانیم این «خطِ روایی» را زنده نگه داریم؟ «میناب» نباید به یک «خاطرهی تلخِ زودگذر» تبدیل شود. این شهر، امروز «درسِ تاریخ» است؛ درسی دربارهی اینکه چگونه میتوان از دلِ «فاجعه»، «اتحاد» ساخت و چگونه «امید» را دوباره «متولد» کرد.
این رویداد، آزمونی است برایِ وجدانِ جمعیِ ما و مهمتر از آن، برایِ «هنرِ روایتگری» ما. آیا میتوانیم این داستانِ پر از درد اما سرشار از امید را به گونهای روایت کنیم که نه تنها دیده شود، بلکه «تأثیرگذار» باشد؟ «میناب» منتظرِ پاسخی است که نه در سکوت، که در تیترهایِ ماندگارِ ما طنینانداز شود.
بهرام جرجانی
کارشناس حقوقی
- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بیاحترامی به اشخاص، قومیتها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزههای اسلامی منتشر نمیشود.
- نظرات بعد از ویرایش ارسال میشود.